Wordt de laatste tijd een beetje social media-moe. Bijna elke congres/seminar of vakbladenspecial gaat er over. En de ‘gespecialiseerde’ bedrijfjes schieten weer als vanouds als paddestoelen uit de grond. Klinkt bekend. Er is een nieuwe goldrush ontdekt; een onderwerp waar elke marketeers vol twijfel van is. En dan is er dus geld te verdienen. Onzekere marketeers zijn de makkelijkste prooi die er is.
Want wat we in het gebabbel over sociale media vergeten is, dat Internet vanaf het prilste begin een nogal sociaal media is geweest. Voor Internet grootschalig zijn entree maakte, waren er al BBS-en (Bulletin Board Systems) die welig tierden vanwege hun sociale opzet. Fora waren er ook al voor er websites waren. En menig succesvolle website is vandaag de dag juist succesvol vanwege z’n forum. En voor de twijfelaars: een forum is een sociaal medium. Tuurlijk. We hebben nu Twitter, Hyves en Facebook. En het gebruik van dat alles is nogal toegenomen. Maar neem eens de moeite om in willekeurig welk winkelcentrum op de eerste de beste voorbijganger af te stappen en vragen naar Twitter… Grote kans dat het tot een handgemeen ontstaan uit onbegrip uitloopt. En ja, er zijn 10 miljoen Hyvesprofielen. Maar we weten ook dat die niet alle 10 miljoen even heftig en frequent gebruikt worden. Leuk om eens te proberen. Been there, done that. Kan weer meepraten op het schoolplein en in de kantine op het werk. Maar het maakt geen fundamenteel en bestendig onderdeel van onze sociale gedragingen uit. Het is als bij zoveel: en-en. Het nieuwe komt erbij, terwijl het oude ook blijft. Een stukje substitutie, een kleine verschuiving. Ondertussen worden er meer flatscreens verkocht op basis van de aanbiedingen in de huis-aan-huis-folder dan op basis van enthousiaste Tweets…
Ik heb kennelijk gewoon weer eens behoefte aan proportionaliteit. Wel vaker last van als een markt oververhit raakt en elk realiteitsbesef uit het oog verliest. Marketeer, twijfel niet. Laat je niet gekmaken. Vraag eens rond. Desnoods via Twitter (#durftevragen), realiseer je dat Dell $ 10 miljoen verdient aan de verkoop van refurbished PC’s via Twitter. Verzin ook zo’n concrete businesscase en doe dat dan vooral. Stop het gebabbel. Zolang dat nog kan, heeft Nederland het dieptepunt van de crisis nog niet bereikt.
Even schrikken: een a-typische piek in de statistieken van mijn Flickr-account. Waar er normaal zo rond de 20 bezoekers per dag mijn foto’s bekijken; stond de teller op 9 juni jongstleden opeens op 198! Een reden heb ik nog niet kunnen achterhalen. Zal wel met een verwijzing ergens te maken hebben. Wordt vervolgd.
Vanochtend het voornemen om te gaan fietsen meer eens uitgevoerd. Na licht ontbijt de te strakke broek aan en op de pedalen. Eerst via website Noord-Hollandse fietsknooppunten-netwerk een rondje uitgezet: om en nabij de 40 km. Door de polder. Eigenlijk, rond Schiphol. Telefoon ook mee en daar voor het eerst BikeTrac op mee laten lopen. Thuisgekomen het logbestand als KML-file bewaard en in Google Earth gezet. Leuk om te zien hoe je precies gereden bent. Inclusief de ‘foutjes’ in de route, waar ik gekeerd ben of besloot toch anders te rijden. Alles bij elkaar bijna 2 uur gefietst en 45,5 km’s afgelegd. Lekker.
Bijzonder rondje ook. Het contrast rond Schiphol was wel mooi: terwijl rechts van je de Boeings en Bombardiers naar de startbanen taxiën, zijn de karpers links van je in de sloten zeer driftig aan het paren. Het water klotste en kolkte er op sommige plekken van! Mooi die staarten en vinnen boven het oppervlak! Verder een lekker rondje met lekker lange stukken ‘blind rechtdoor’.
Ik word er nog eens handig in: het vervangen van kapotte schermen van laptops! Hedenavond het exemplaar van Benjamin de Wit gemaakt. In een gesprek kwam het stomtoevallig op deze wat vreemde hobby van mij. En omdat toeval kennelijk echt niet bestaat: laat Benjamin nou net een kapotte MacBook hebben staan. Zijn werk-PC nogwel. Lever maar in, zeg ik dan snel. En met een nieuwe methode gefixed. Hierbij hoeft niet de hele laptop ontmanteld te worden. Alleen de schermrand en het scharnierdeksel dient verwijderd te worden. Enige gepruts is dan het weer aansluiten van de steker voor de achtergrondverlichting. Maar dat ging met een hulpmiddeltje aardig vlot. Deze steker heeft namelijk drie aansluitingen waarvan alleen de buitenste twee gebruikt worden. Dat laat een mooi gaatje in het midden open, waar een scherp en lang stukje ijzer in kan. Met dit ‘armpje’ kan de steker dan trefzeker op zijn plekje gestoken worden. Wel even testen voor de boel weer in elkaar geschroefd wordt. Zou zonde zijn als pas helemaal aan het einde zou blijken dat het scherm wat donker blijft…
Volgens haar profiel op LinkedIn (screenshot is van 5 juni 2009), is Hillary Clinton nog steeds ‘candidate’ voor het presidentschap van de USA. Typisch een gevalletje van: “wel Internet hevig inzetten in een campagneperiode, maar daarna vergeten je campagnecontent bij te werken.” Sneu. Zeker als je ziet dat Obama’s team wel keurig alles content consequent bijhoudt, actualiseert en de dialoog met de kiezers blijft aangaan. Tsja.
Ben gisterenavond teruggekomen van een driedaagse trip naar de slagvelden aan de Somme (3, 4 en 5 april). In 1916 hebben de Engelsen hier een redelijk kansloze operatie uitgevoerd die een ommekeer in de patstelling aan het Westfront tijdens WW1 moest gaan worden. Vorig jaar bezocht ik al met vrijwel dezelfde groep de strijdtonelen rond Ieper. Nu was de de Somme aan de beurt. Vrijwel de gehele frontlijn is hier te zien aan de grotere en kleine Engelse begraafplaatsen. Neergelegd, daar waar de mannen en jongens sneuvelden. Vaak nog geen 100 meter van hun eigen stellingen. Het vrijwilligersleger van Lord Kitchener (Minister van Oorlog) dat 2 jaar had getraind, werd binnen een half uur door de Duitse machinegeweren ‘als koren neergemaaid’.
Nu, ruim 90 jaar na dato, is dit fiasco daar haast nog voelbaar. Beklemmend. Ondanks het mooie weer (was het toen op 1 juli 1916 trouwens ook) en het vogelgezang. Ook de resten van de strijd liggen daar voor het oprapen. Een korte wandeling door een klein bos, levert de vondst van een aantal patronen en een grote, niet afgegane, obus op… De onbewerkte foto’s staan op Flickr.
Via dit blog kwam ene Lotje met mij in contact. Haar MacBook had een gebroken scherm. Of ik dit kon/wilde repareren. Zelf had zij inmiddels via Ebay een scherm . gekocht. Welnu, ik leg Lotje’s MacBook net weg. Getest en wel. Weer voorzien van een nagelnieuw scherm. Eerder deze week had ik al een Toshiba Satelite van een nieuw scherm voorzien. Daar was iemand op gaan zitten… En daar kunnen LCD-schermen niet goed tegen.
De Toshiba was een simpele klus. De MacBook was wat taaier. Vrijwel het hele apparaat moet gedemonteerd worden om het scherm er af te kunnen halen. Pas dan kun je de kapotte LCD verwijderen en de nieuwe inbouwen. Vervolgens alles weer in omgekeerde volgorde in elkaar.
Wordt nog wat die reparatiewinkel hier thuis!
I must admit: my GTD routine was a bit low the last month. In fact that is rather strange. Because last month was rather busy. You would say that a strict GTD-routine should have helped to overcome such a periode. But this is proof for me, that my intentions with GTD were just that: intentions (the best of them!) The routine didn’t sink in deep enough to make it second nature. And this is what Ben Tiggelaar is writing/talking/ranting about in his latest publications: to actually change one’s behaviour a lot of very consious and hard work need to be done. After that is all is simple… Because you drilled yourself in a way that the new behaviour became second nature.
Well, my earlier GTD-efforts learned me a lot however. Lessons I can apply now I’m getting back on the train again. The main reason for this – apart from a nagging frustration because I knew things weren’t on track – was the introduction to ThinkingRock (www.thinkingrock.com.au). An Australian (JAVA)applications that runs on my Mac as well as on my PC. It follows the GTD-workflow rather strict and helps me in gathering all things ”IN” in a better, more natural way.
Because this I found to be the hardest in learning and developing GTD-techniques: how to get to a solid, unique and always and everywhere working “INBOX”? How did you fellow GTD-ers manage that?
