Wordt de laatste tijd een beetje social media-moe. Bijna elke congres/seminar of vakbladenspecial gaat er over. En de ‘gespecialiseerde’ bedrijfjes schieten weer als vanouds als paddestoelen uit de grond. Klinkt bekend. Er is een nieuwe goldrush ontdekt; een onderwerp waar elke marketeers vol twijfel van is. En dan is er dus geld te verdienen. Onzekere marketeers zijn de makkelijkste prooi die er is.
Want wat we in het gebabbel over sociale media vergeten is, dat Internet vanaf het prilste begin een nogal sociaal media is geweest. Voor Internet grootschalig zijn entree maakte, waren er al BBS-en (Bulletin Board Systems) die welig tierden vanwege hun sociale opzet. Fora waren er ook al voor er websites waren. En menig succesvolle website is vandaag de dag juist succesvol vanwege z’n forum. En voor de twijfelaars: een forum is een sociaal medium. Tuurlijk. We hebben nu Twitter, Hyves en Facebook. En het gebruik van dat alles is nogal toegenomen. Maar neem eens de moeite om in willekeurig welk winkelcentrum op de eerste de beste voorbijganger af te stappen en vragen naar Twitter… Grote kans dat het tot een handgemeen ontstaan uit onbegrip uitloopt. En ja, er zijn 10 miljoen Hyvesprofielen. Maar we weten ook dat die niet alle 10 miljoen even heftig en frequent gebruikt worden. Leuk om eens te proberen. Been there, done that. Kan weer meepraten op het schoolplein en in de kantine op het werk. Maar het maakt geen fundamenteel en bestendig onderdeel van onze sociale gedragingen uit. Het is als bij zoveel: en-en. Het nieuwe komt erbij, terwijl het oude ook blijft. Een stukje substitutie, een kleine verschuiving. Ondertussen worden er meer flatscreens verkocht op basis van de aanbiedingen in de huis-aan-huis-folder dan op basis van enthousiaste Tweets…
Ik heb kennelijk gewoon weer eens behoefte aan proportionaliteit. Wel vaker last van als een markt oververhit raakt en elk realiteitsbesef uit het oog verliest. Marketeer, twijfel niet. Laat je niet gekmaken. Vraag eens rond. Desnoods via Twitter (#durftevragen), realiseer je dat Dell $ 10 miljoen verdient aan de verkoop van refurbished PC’s via Twitter. Verzin ook zo’n concrete businesscase en doe dat dan vooral. Stop het gebabbel. Zolang dat nog kan, heeft Nederland het dieptepunt van de crisis nog niet bereikt.
Even schrikken: een a-typische piek in de statistieken van mijn Flickr-account. Waar er normaal zo rond de 20 bezoekers per dag mijn foto’s bekijken; stond de teller op 9 juni jongstleden opeens op 198! Een reden heb ik nog niet kunnen achterhalen. Zal wel met een verwijzing ergens te maken hebben. Wordt vervolgd.
Het werd me vorig jaar tijdens de Webwinkel Vakdagen in Utrecht al duidelijk: met de komst van Open Source winkelplatformen als Magento (“Het WordPress voor webwinkels”) en de complete acceptatie voor online winkelen (en nog zo wat ontwikkelingen), is een online shop de nieuwe Goldrush. Werkelijk iedereen wil een webshop, denkt na over een webshop of is bezig met een webshop. Er zijn ook mensen die het gewoon doen. Zoals twee collega’s van mij. Hun kernconcept is bijzonder simpel: winkeliers die geen kennis van en ervaring met online winkelen hebben helpen. Onder de werknaam Het Online Filiaal, maken zij voor de winkelier in kwestie een webwinkel. Spotgoedkoop. Maar daarna ontvangen zij van elke order wel een percentage. Performance based in optima forma.
Eerste winkel van Het Online Filiaal is www.steppenwinkel.nl Hier wordt ‘met de voeten in de klei’ veel eerstelijns ervaring opgedaan met e-tailing. Altijd nuttig. Ook voor de dagelijkse praktijk binnen Clockwork. Want sleutelen aan sites van klanten (veelal grote bedrijven) is één ding. Direct zelf beslissen en de effecten van je beslissingen meteen zien/voelen een ander. De combinatie is ‘the best of both worlds’.
Linkliefde hoort ook bij ondernemerschap. Waarvan akte!
Vanochtend het voornemen om te gaan fietsen meer eens uitgevoerd. Na licht ontbijt de te strakke broek aan en op de pedalen. Eerst via website Noord-Hollandse fietsknooppunten-netwerk een rondje uitgezet: om en nabij de 40 km. Door de polder. Eigenlijk, rond Schiphol. Telefoon ook mee en daar voor het eerst BikeTrac op mee laten lopen. Thuisgekomen het logbestand als KML-file bewaard en in Google Earth gezet. Leuk om te zien hoe je precies gereden bent. Inclusief de ‘foutjes’ in de route, waar ik gekeerd ben of besloot toch anders te rijden. Alles bij elkaar bijna 2 uur gefietst en 45,5 km’s afgelegd. Lekker.
Bijzonder rondje ook. Het contrast rond Schiphol was wel mooi: terwijl rechts van je de Boeings en Bombardiers naar de startbanen taxiën, zijn de karpers links van je in de sloten zeer driftig aan het paren. Het water klotste en kolkte er op sommige plekken van! Mooi die staarten en vinnen boven het oppervlak! Verder een lekker rondje met lekker lange stukken ‘blind rechtdoor’.
Toen ik recent weer een nieuwe gebruikersnaam en wachtwoordcombinatie kreeg toegemaild, brak er iets in mij: de hoeveelheid inloggegevens werd te gortig. Er moest een redmiddel zijn. Ik heb mij nooit echt verdiept in ‘password-organizers’ en soortgelijke tools. Maar nu moest ik wel. Uiteindelijke kwam ik uit op LastPass. Op elke PC/Mac te gebruiken. Ook mobiel. Als plugin en online kluis. Het genereert wachtwoorden die niet te onthouden, maar wel erg veilig zijn. Dat onthouden hoeft ook niet, want elke keer als je ergens inlogt, vraagt LastPass of je dit account wilt opslaan. Daarna log je voortaan indien gewenst volautomatisch in. Ook formulieren kan LastPass voor je invullen…
Hamvraag is en blijft natuurlijk: is dat veilig? Al je login informatie ergens op een onbekende website? Ik geloof het wel. De info gaat versleuteld over de lijn en wordt ook versleuteld opgeslagen ‘in de cloud’. De lokale software zorgt er via een hoofdaccount (dat wachtwoord moet je dus nog wél onthouden!) voor dat een en ander weer ontsleuteld wordt. Lijkt me redelijk safe. Tot het tegendeel bewezen wordt natuurlijk…
Ik word er nog eens handig in: het vervangen van kapotte schermen van laptops! Hedenavond het exemplaar van Benjamin de Wit gemaakt. In een gesprek kwam het stomtoevallig op deze wat vreemde hobby van mij. En omdat toeval kennelijk echt niet bestaat: laat Benjamin nou net een kapotte MacBook hebben staan. Zijn werk-PC nogwel. Lever maar in, zeg ik dan snel. En met een nieuwe methode gefixed. Hierbij hoeft niet de hele laptop ontmanteld te worden. Alleen de schermrand en het scharnierdeksel dient verwijderd te worden. Enige gepruts is dan het weer aansluiten van de steker voor de achtergrondverlichting. Maar dat ging met een hulpmiddeltje aardig vlot. Deze steker heeft namelijk drie aansluitingen waarvan alleen de buitenste twee gebruikt worden. Dat laat een mooi gaatje in het midden open, waar een scherp en lang stukje ijzer in kan. Met dit ‘armpje’ kan de steker dan trefzeker op zijn plekje gestoken worden. Wel even testen voor de boel weer in elkaar geschroefd wordt. Zou zonde zijn als pas helemaal aan het einde zou blijken dat het scherm wat donker blijft…
Volgens haar profiel op LinkedIn (screenshot is van 5 juni 2009), is Hillary Clinton nog steeds ‘candidate’ voor het presidentschap van de USA. Typisch een gevalletje van: “wel Internet hevig inzetten in een campagneperiode, maar daarna vergeten je campagnecontent bij te werken.” Sneu. Zeker als je ziet dat Obama’s team wel keurig alles content consequent bijhoudt, actualiseert en de dialoog met de kiezers blijft aangaan. Tsja.
Zo. Het derde leven van SilentShutter is een feit op www.silentshutter.nl Mijn fotoblog draait nu (ook) op WordPress. PixelPost begon net als eerder Movable Type wat vervuilt te raken met commentaar-spam. En aangezien WordPress daar eigenlijk nooit zo’n last van heeft (dank Askimet!), ben ik toch maar eens op zoek gegaan naar een photoblog-specifieke gereedschapskist voor WordPress.
Die heb ik gevonden in YAPB (Yet Another Photo Blog van Johannis Jarolim) en het thema Grain (van Markus Mayer). Draait soepeltjes. Nu de oude foto’s nog overplaatsen en het thema wat meer ‘eigen’ maken.
